blu-ray rip @ 23.976 fps verwerking :...::: soundfusion :::...:
Geef me je hand!
Geef me je hand.
- Ik dacht dat je geen pijn meer voelde. -'t Is dat rotkorset. 't Knelt.
Geen drie-richtingenstretch? Wat onchic.
Je kent de politieartsen. Geen stijlgevoel.
Morgen is het hoe dan ook zover.
Wat is er morgen?
't Korset gaat morgen uit.
Morgen kan ik mezelf krabben.
Ik gooi dit nare ding uit het raam. Morgen ben ik een vrij man.
Midge, denk jij dat veel mannen een korset dragen?
- Meer dan je denkt. - Echt?
Weet je dat uit eigen ervaring...
Alsjeblieft.
- Wat gebeurt er na morgen? - Wat bedoel je?
Wat ga je doen als je bij de politie weg bent?
-'t Klinkt alsof je het afkeurt, Midge. - Nee, 't is jouw leven.
Jij was de slimme, jonge advocaat die besloot...
dat hij ooit hoofd van politie zou worden.
- Ik moest weg. - Waarom?
Door die hoogtevrees die ik heb, die acrofobie.
's Nachts word ik wakker, zie 'm van 't dak vallen...
en probeer hem te pakken en...
-'t Was jouw schuld niet. - Dat zegt iedereen tegen me.
- Johnny, de doktoren legden je uit... - Ik weet 't.
Ik ben acrofobisch, wat duizeligheid bij mij veroorzaakt.
Wat een moment om dat te ontdekken.
Je bent 't en je raakt 't niet kwĳt. Niemand treft blaam. Waarom weggaan?
Wil je dat ik op 'n stoel achter 'n bureau ga zitten?
- Waar je hoort. - En m'n acrofobie dan?
Stel, ik zit in deze stoel, achter een bureau.
Een potlood valt van 't bureau op de grond...
en ik buk me om het op te rapen en bingo, m'n acrofobie is terug.
Wat ga je doen?
Ik doe een poos niets.
Vergeet niet dat ik 'n bemiddeld man ben, zoals men pleegt te zeggen.
Behoorlijk bemiddeld.
Waarom ga je er niet 'n poosje tussenuit?
Bedoel je om het te vergeten? Midge, doe niet zo moederachtig.
Ik word heus niet gek.
- Ben je deze week duizelig geweest? - Ik ben nu duizelig.
Midge, de muziek. Denk je niet dat 't een soort...
Wat is dit voor 'n ding?
Een bustehouder.
Dat zou je moeten weten. Je bent nu volwassen.
Zo een heb ik nog nooit gezien.
Hij is gloednieuw. Een revolutionaire ondersteuning.
Geen bandjes op de rug en schouders, maar hij doet alles wat een bh moet doen.
Hij werkt volgens het principe van 'n dwarsbalkbrug.
Echt?
Een vliegtuigingenieur in San Francisco heeft 'm ontworpen.
Hij werkte er in z'n vrije tijd aan.
Een soort hobby.
Een doe-het-zelfding.
Hoe gaat 't met je liefdesleven?
Da's nog eens een gedachtegang.
Nou?
Gewoon.
Ga je nooit trouwen?
Je weet dat er maar één man in m'n leven is, Johnny-O.
Je bedoelt mij. We waren ooit verloofd, nietwaar?
- Drie hele weken. - Goeie ouwe studietijd.
Maar jij was degene die het uitmaakte, weet je nog?
Ik ben nog beschikbaar. Beschikbare Ferguson.
Midge, herinner jij je een student die Gavin Elster heet?
- Gavin Elster? - Ja, grappige naam.
Zou ik dat moeten weten? Nee.
Gavin heeft me vandaag gebeld. Tijdens de oorlog is hij verdwenen.
Men zegt dat hij naar 't oosten ging. Hij is weer terug.
-'t Is een Mission-nummer. - Da's de zwerverswijk, nietwaar?
Mogelijk.
Hij zal wel werkloos zijn en 'n paar glaasjes van je willen.
Ik ben werkloos. Ik geef hem 'n paar glaasjes en vertel mijn problemen.
Niet vanavond. Wat vind je ervan om een biertje te gaan pakken?
Sorry, maat. 't Werk.
Dan ga ik naar huis.
Midge, wat bedoelde je dat je 't niet kwijtraakt?
Wat?
De acrofobie.
Ik vroeg 't aan m'n arts.
't Kan hooguit door 'n nieuwe emotionele schok verdwijnen.
Je gaat 't toch niet op een ander dak proberen, hè?
- Ik denk dat ik 'm overwinnen kan. - Hoe?
Ik heb een theorie.
Ik denk dat als ik stukje bij beetje gewend raak aan de hoogte...
een stukje maar, elke keer hoger, snap je?
Ik zal laten zien wat ik bedoel. Hier.
Ik zal laten zien wat ik bedoel.
- We beginnen hiermee. - Daarmee?
Wil je dat ik met de Golden Gate-brug begin?
Kijk. Daar gaan we.
Zo.
Nu kijk ik omhoog en omlaag.
- Je maakt 'n grapje. Wacht even. - Er is niets aan.
- Hier. - Brave meid.
Die zal ik gebruiken. Zet 'm hier maar neer.
Oké, dit is de eerste tree.
Oké, nu tree nummer twee.
Tree nummer twee komt eraan.
Zo gaat dat.
Zie je? Ik kijk omhoog, omlaag, omhoog...
Ik ga een mooie lange ladder voor mezelf kopen.
- Rustig aan nu. - Oké, daar gaan we.
Geen probleem.
Dit is doodeenvoudig. Ik kijk omhoog en omlaag.
Hoe ben je in de scheepsbouw verzeild geraakt, Gavin?
Door m'n huwelijk.
Zeer interessante bedrijfstak.
Eerlijk gezegd vind ik het saai.
Voor je boterham hoef je 't niet te doen.
Nee, maar je neemt verantwoordelijkheid op je.
De familie van mijn vrouw is dood.
Iemand moet haar zaken waarnemen.
Haar vaders compagnon beheert de scheepswerf in het oosten. Baltimore.
Dus besloot ik om terug te komen, zolang er werk op me wacht.
- Ik heb het altijd leuk gevonden hier. - Wanneer ben je teruggekomen?
Bijna 'n jaar geleden.
Is 't naar je zin?
San Francisco is veranderd.
De dingen die San Francisco bijzonder voor me maken, verdwijnen snel.
Zoals deze.
Toen zou ik er graag gewoond hebben.
Kleur, opwinding, macht.
Vrijheid.
Wil je niet zitten?
Nee, zo is 't goed.
Ik vond het naar erover te lezen in de krant. En je bent weg bij de politie.
- Is 't een permanent fysiek ongemak? - Nee.
Ik kan gewoon geen al te steile trappen op of naar hoge plaatsen gaan...
zoals de Panoramabar.
Er zijn stapels begane-grondbars in deze stad.
Wil je nu wat drinken?
Nee, liever niet.
't Is wat vroeg op de dag voor mij.
Ik denk dat dat alles wel zo'n beetje is.
Ik ben nooit getrouwd, ik zie niet veel studievrienden.
Ik ben een ex-detective en jij zit in de scheepsbouw.
Wat zit je dwars, Gavin?
Ik vroeg je hier te komen, Scottie, wetend dat je geen detectivewerk meer doet...
maar ik vroeg me af of je je oude werk niet kon hervatten als persoonlijke gunst.
Ik wil dat je m'n vrouw schaduwt.
Nee, niet daarom. We zijn erg gelukkig getrouwd.
- Nou, dan... - Ik ben bang dat haar iets kan overkomen.
- Door wie? - Een dode.
Scottie, geloof jij dat iemand uit het verleden...
een dode, een levend wezen kan binnendringen en bezitten?
Nee.
Als ik je zeg dat ik denk dat dit gebeurd is met m'n vrouw, wat zeg jij dan?
Dat je haar naar de dichtstbijzijnde psychiater of psycholoog moet brengen...
of neuroloog of... Of misschien gewoon naar de huisarts.
En laat jezelf ook nakijken.
Dan heb ik niets aan je. Sorry dat ik je tijd verspild heb.
Bedankt voor je bezoek, Scottie.
Oké.
Ik wilde niet zo grof zijn.
Nee, het klinkt idioot, ik weet 't.
Je bent nog steeds de nuchtere Scot, nietwaar?
Altijd geweest. Denk je dat ik 't verzin?
Nee.
Ik verzin 't niet. Ik zou niet weten hoe.
Ze is met me over iets aan het praten.
Opeens wordt ze stil.
Een waas trekt voor haar ogen en ze worden leeg.
Ze is ergens anders, ver weg, ze is iemand die ik niet ken.
Ik praat tegen haar, maar ze hoort me niet eens.
Dan, na een lange zucht, is ze weer terug.
Ze kijkt me vrolijk aan. Ze weet niet eens dat ze afwezig was.
Ze weet niet waar ze was of wanneer.
Hoe vaak gebeurt dit?
De laatste tijd steeds vaker.
Ze dwaalt rond. God weet waar.
Op een dag heb ik haar gevolgd...
ze verliet het huis als iemand die ik niet kende.
Ze liep zelfs anders.
Ze stapte in de auto en...
reed 8 km naar het Golden Gate-park.
Ze zat bij het meer...
en staarde over het water naar de zuilen aan de overkant.
Je weet wel, de Poorten van het Verleden.
Ze zat daar lang zonder te bewegen.
Ik moest weg, naar kantoor terug.
Toen ik die avond thuiskwam, vroeg ik haar wat ze gedaan had.
Ze was naar het Golden Gate-park gereden...
en had bij het meer gezeten.
Nou?
De kilometerteller in haar auto gaf aan dat ze 150 km gereden had.
Waar was ze heengegaan?
Ik moet weten waar ze heengaat en wat ze doet...
voordat ik er 'n arts bij roep.
- Heb je hierover met 'n arts gesproken? - Ja, maar voorzichtig.
Ik wil meer weten alvorens haar aan die zorg toe te vertrouwen.
Ik zorg dat een privé-detectivebureau haar schaduwt.
-'t Zijn betrouwbare, goede jongens. - Ik wil jou.
Luister, dit is mijn werk niet.
Ik heb 'n vriend nodig, 'n betrouwbaar persoon.
Ik zit er echt over in.
Ik heb m'n baan opgegeven. Ik wil niet betrokken raken bij dit geval.
Luister, vanavond gaan we naar een operapremière.
Eerst dineren we bij Ernie's. Daar kun je haar zien.
CARLOTTA VALDES 3 december 1831 - 5 maart 1857
Sorry, kunt u me helpen? Die dame die daar zit.
Wie is de vrouw van het schilderij?
Carlotta. U kunt het in de catalogus zien. Portret van Carlotta.
- Mag ik 'm houden? - Ja.
Ja?
Kan ik iets voor u doen?
- Ja. Beheert u dit hotel? - Ja.
Kunt u me zeggen wie de kamer op de 2e verdieping heeft...
in de hoek, die hoek?
Ik ben bang dat we dit soort informatie niet kunnen verschaffen.
Onze cliënten hebben recht op hun privacy, weet u.
En ik geloof dat het tegen de wet is.
Natuurlijk, ik denk niet dat iemand van hen er iets op tegen heeft, maar ik...
Heeft ze iets verkeerds gedaan?
Beantwoord alstublieft mijn vraag.
- Ik kan me dat lieve kind niet voorstellen... - Hoe heet ze?
- Juffrouw Valdés. Spaans, weet u. - Carlotta Valdés?
Ja, zo heet ze.
Lieve naam, nietwaar? Buitenlands, maar lief.
Hoelang heeft ze de kamer al?
Circa twee weken. Ze moet morgen de huur betalen.
Slaapt ze hier ooit?
Nee, ze komt hier twee of drie keer per week wat zitten.
Ik stel geen vragen, weet u, zolang ze zich goed gedragen.
Als ze komt, moet u niet zeggen dat ik er was.
Vandaag is ze hier niet geweest.
Ik zag 'r vijf minuten geleden binnenkomen.
Nee, ze is er helemaal niet geweest. Dan zou ik haar gezien hebben.
Ik was de hele tijd hier om olijfolie op m'n rubberplantbladeren te doen.
Kijk.
Ziet u? Haar sleutel hangt aan het rek.
- Wilt u alstublieft boven gaan kijken? - In haar kamer?
- Precies. - Ja, natuurlijk, als u 't vraagt.
- Maar 't lijkt dom. - Dank u.
Meneer de Detective?
Wilt u even komen kijken?
- Haar auto is verdwenen. - Welke auto?
Midge...
wie ken je die veel van de geschiedenis van San Francisco af weet?
Zo groeten vindt een meisje fijn.
Geen "Hoi, wat zie je er prachtig uit".
Gewoon "Wie ken je die veel van San Francisco..."
- Wil je wat drinken? - Nee, dank je.
Nou, wie ken je? Jij kent iedereen.
Professor Saunders in Berkeley.
Die soort geschiedenis bedoel ik niet.
Ik bedoel het kleine werk, mensen van wie je nooit hebt gehoord.
Je bedoelt de goeie ouwe tijd van het goeie ouwe San Francisco.
Sappige verhalen, zoals wie beschoot wie in Embarcadero...
-in augustus 1879. - Ja, precies.
- Pop Leibel. - Wie?
Pop Leibel. De eigenaar van boekhandel Argosy.
Wat wil je weten?
Ik wil weten wie wie beschoot in Embarcadero in augustus 1879.
Wacht even. Je bent geen detective meer. Wat gebeurt er?
- Ken je hem goed? - Wie?
- Pop Leibel. - Zeker.
Kom. Ik wil dat je me voorstelt.
- Pak je hoed. - Ik heb geen hoed nodig.
Johnny, waar gaat dit allemaal over?
Wacht even.
BOEKHANDEL ARGOSY
Ja, ik herinner 't me.
De schone Carlotta.
De trieste Carlotta.
Wat heeft 'n oud huis op de hoek van de Eddy- en Goughstraat...
te maken met Carlotta Valdés?
Het was van haar. 't Werd jaren geleden voor haar gebouwd.
- Door wie? - Door...
Nee. De naam herinner ik me niet.
Een rijk man. Een machtig man.
-'n Sigaret? - Nee, dank u.
-'n Sigaret, juffrouw? - Nee, dank u.
't Is geen bijzonder verhaal.
Ze kwam uit een klein plaatsje, ten zuiden van de stad.
Sommigen beweren uit een missiepost.
Jong, ja. Erg jong.
Ze werd dansend en zingend aangetroffen in een cabaret door die man...
hij nam haar mee...
en bouwde voor haar het grote huis in het Western-district.
En...
er was een kind.
Ja, zo is het. Het kind.
Ik kan niet precies vertellen hoeveel tĳd voorbijging...
en of ze gelukkig waren...
maar hij gooide haar eruit.
Hij had geen andere kinderen. Zijn vrouw had geen kinderen.
Hij hield dus het kind en gooide haar eruit.
Een man kon dat in die tĳd doen.
Zij hadden de macht en de vrijheid.
En zij werd de trieste Carlotta.
Alleen in dat grote huis...
alleen wandelend door de straten...
haar kleding werd oud, opgelapt en vies.
De gekke Carlotta...
hield mensen in de straat staande om te vragen:
"Waar is m'n kind?
"Heeft u m'n kind gezien?"
- Arm ding. - En ze stierf.
- Ze stierf. - Hoe?
Door eigen toedoen.
Er zijn veel van dit soort verhalen.
- Hartelijk dank. - Graag gedaan.
- Bedankt. Tot ziens. - Tot ziens.
Wacht even! Tot ziens, Pop. Heel erg bedankt.
- Oké, Johnny-O, betalen. - Waarvoor?
- Dat ik je hier gebracht heb. Toe, vertellen. - Er valt niets te vertellen.
- Je vertelt of je moet 't korset weer aan. - Vooruit. Ik breng je thuis.
We zijn er.
- Je hebt me niet alles verteld. - Ik heb genoeg verteld.
- Wie is die man en wie is die vrouw? - Eruit. Ik heb dingen te doen.
Ik weet 't. Degene die gebeld heeft. Je studievriend, Elster.
Midge, eruit, toe.
't Idee is dat de schone, gekke Carlotta uit de doden is opgestaan...
en bezit heeft genomen van Elsters vrouw.
Johnny, echt. Kom op.
Ik vertel niet wat ik denk, ik vertel wat hij denkt.
- Wat denk jij? - Nou, ik...
- Is ze mooi? - Carlotta?
Niet Carlotta. Elsters vrouw.
Ja. Ik denk dat je kunt zeggen dat ze...
Ik denk dat ik dat portret eens ga bekijken. Tot ziens.
- Midge... - Tot ziens!
Goed gedaan, Scottie. Je bent goed in je werk.
- Dat is Carlotta Valdés. - Ja.
Er zijn dingen die je me niet verteld hebt.
- Ik wist niet waar ze je heen zou leiden. - Maar jij wist hiervan.
Heb je gezien hoe ze haar haar doet? Er is meer.
Mijn vrouw Madeleine heeft meerdere juwelen die van Carlotta waren.
Ze erfde ze.
Ze droeg ze nooit. Te ouderwets.
Tot nu.
Als ze nu alleen is, pakt ze die en bekijkt ze...
ze behandelt ze voorzichtig, nieuwsgierig...
doet ze om en staart naar zichzelf in de spiegel...
om dan die andere wereld te betreden en iemand anders te zijn.
Wat was Carlotta Valdés, de grootmoeder van je vrouw?
Overgrootmoeder.
Het kind dat haar afgenomen was...
wiens verlies Carlotta's waanzin en dood veroorzaakte, was Madeleines oma.
Hotel McKittrick was het huis van de familie Valdés.
Ik denk dat dat de verklaring is.
Iedereen met zo'n verleden zou geobsedeerd kunnen raken.
Ze had nooit van Carlotta Valdés gehoord.
Weet ze niets van een graf bij de missiepost Dolores?
Of van dat oude huis in de Eddystraat?
Het portret in het Paleis van het Erelegioen...
- Niets. - Als ze naar die plaatsen gaat...
Is ze niet langer mijn vrouw.
Hoe weet je alle dingen die zij niet weet?
Haar moeder vertelde me er veel over voor ze stierf.
De rest heb ik zelf ontdekt.
- Waarom vertelde ze haar dochter niets? - Aangeboren angst.
Haar oma werd gek en pleegde zelfmoord.
Haar bloed stroomt door Madeleine.
Jongen, dit heb ik nodig.
Ja?
Nee, 't is goed.
Ja, ik bel je terug.
Ja.
Gaat 't goed met je?
Dit zul je wel willen.
Je kunt beter hier komen zitten bij het warme vuur.
Wat doe ik hier?
Wat is er gebeurd?
Nou, je bent in de baai van San Francisco gevallen.
Ik heb zo goed mogelijk je haar gedroogd.
Je spullen zijn in de keuken. Nog 'n paar minuten en dan zijn ze droog.
Kom bij het vuur zitten.
Ik pak wat kussens voor je.
Alsjeblieft.
Wil je wat koffie?
Hier, drink wat. Of heb je liever wat sterks?
Ik ben in de baai gevallen en jij hebt me eruit gevist?
Zo is het.
- Bedankt. - Weet je 't niet meer?
Nee, ik...
Herinner je je waar je was?
Ja. Natuurlijk herinner ik me dat.
Maar toen moet ik duizelig zijn geworden en flauw zijn gevallen.
Waar was je?
Bij het Oude Fort.
Natuurlijk herinner ik 't me. Ik ga er vaak heen.
Waarom? Waarom ga je erheen?
Omdat ik het zo mooi vind. Het is er schitterend.
Vooral bij zonsondergang.
Bedankt voor het vuur.
Waar was je daarvoor?
- Wanneer? - Vanmiddag, bedoel ik.
Ik dwaalde wat rond.
Weet ik, maar waar? Waar was je vlak daarvoor?
In de stad aan het winkelen.
Hier, neem wat koffie.
Hij is nog warm.
Je bent erg op de man af met je vragen.
Sorry. Ik wilde niet onbeleefd zijn.
Dat ben je niet. Je bent alleen op de man af.
Wat deed jij daar, bij het Oude Fort?
Gewoon ronddwalen.
- Hou jij daar ook van? - Ja.
Waar was jij daarvoor?
Ik was bij het Paleis van het Erelegioen, de Kunstgalerie.
Ja, da's een prachtig plekje, nietwaar?
Ik ben nooit binnen geweest, maar als je er langsrijdt, is 't prachtig.
Gelukkig dat jij ronddwaalde.
Bedankt
Ik heb je erg veel last bezorgd.
Nee, nietwaar.
Toen je...
Er zaten schuifjes in m'n haar.
De schuifjes, ja. Hier. Ik ga ze voor je halen.
En m'n tas, graag.
- Alsjeblieft. - Bedankt.
Je had me hier niet moeten brengen.
Ik wist niet waar je woonde.
Je had in m'n auto kunnen kijken. Maar je kende m'n auto niet, hè?
Ik wist welke van jou was. Hij staat hier buiten.
Maar ik dacht dat je zo niet thuisgebracht zou willen worden.
Nee, je hebt gelijk.
Gelukkig heb je me niet thuisgebracht. Zo had ik je niet leren kennen.
Bedankt. Maar ik ken jou niet en jij mij niet.
- Ik heet Madeleine Elster. - Ik John Ferguson.
'n Goede, sterke naam. Noemen je vrienden je John of Jack?
Meestal John.
Oude vrienden noemen me John. Kennissen noemen me Scottie.
Ik zal je meneer Ferguson noemen.
Hemel, dat zou ik niet fijn vinden.
Na wat er gebeurd is vanmiddag, denk ik dat je me Scottie moet noemen.
Misschien zelfs John.
Liever John.
Zo, da's geregeld. Wat doe je voor de kost, John?
Ronddwalen.
Da's een goede bezigheid. Woon je hier alleen?
- Mensen moeten niet alleen wonen. - Sommigen prefereren het.
Nee, 't is verkeerd.
Ik ben getrouwd, weet je.
Wil je me iets vertellen? Is dit je ooit eerder overkomen?
Wat?
In de baai van San Francisco vallen.
Nee, da's nooit eerder gebeurd.
Ik ben in meren gevallen, uit roeiboten, toen ik klein was.
Ik ben ooit in 'n rivier gevallen toen ik van de ene op de andere steen sprong.
Maar ik ben nooit in de baai van San Francisco gevallen.
Jij wel?
Nee, voor mij is het ook de eerste keer.
Ik haal nog wat koffie voor je.
- Hallo? - Wat is er gebeurd? Ze is nog niet thuis.
Ze is oké. Ze is nog hier. Ik breng haar zo naar huis.
- Wat is er gebeurd? - Ze liep de baai in.
- Hallo? Hallo? - Is ze gewond?
Nee, 't Komt goed. Maak je geen zorgen.
Maar ze herinnert 't zich niet. Begrijp jij dat?
Ze weet niet wat er gebeurd is.
Scottie, Madeleine is 26.
Carlotta Valdés pleegde zelfmoord toen ze 26 was.
Wacht even, Gavin.
Nou, Johnny-O. Was 't een spook?
Was 't leuk?
Is die brief voor mij?
- Ja. Hallo. - Hallo.
Ik heb me zorgen om je gemaakt gisteren. Je had niet zo weg moeten rennen.
Ik voelde me opeens zo'n sufferd.
Ik wilde je thuisbrengen. Gaat het goed me je?
Ja, prima. Geen nawerkingen.
Nu ik erover denk, 't water was koud, hè?
- Nou en of. - Wat een vreselijk iets om te doen.
Je was zo aardig.
't Is een formeel bedankje en een heel groot excuus.
- Je hoeft je nergens voor te excuseren. - Jawel.
't Hele geval moet erg gênant zijn geweest voor je.
Nee hoor. Ik vond het fijn...
om met je te praten.
Ik vond het fijn om met je te praten.
Ik pak m'n post.
- Wil je een kop koffie? - Nee, dank je.
Ik kon 'm niet sturen. Ik wist je adres niet, maar had 'n bekend punt.
Coit Tower. Die leidde me recht naar je toe.
Da's de eerste keer dat ik de Coit Tower dankbaar ben.
- Ik hoop wij ook. - Wat?
- Elkaar ooit weer ontmoeten. - Al gebeurd.
Tot ziens.
Waar ga je naartoe?
Ik weet 't niet.
- Winkelen? - Nee.
Iets bijzonders?
Ik ga wat ronddwalen.
Dat wilde ik ook gaan doen.
Da's waar. Ik vergat 't. Da's je bezigheid, nietwaar?
Denk je niet dat het zonde is dat wij twee...
Apart ronddwalen?
Eén persoon dwaalt rond.
Twee mensen gaan altijd ergens heen.
Ik geloof niet dat dat altijd opgaat.
- Je deur staat nog open. -'k Ben zo terug.
Hoe oud?
Tweeduizend jaar of ouder.
- De oudste levende wezens. - Ja.
- Ben je hier nooit eerder geweest? - Nee.
Waar zit je aan te denken?
Aan alle mensen die geboren en gestorven zijn...
terwijl de bomen doorleefden.
Hun echte naam is Sequoia sempervirens. "Altijd groen, altijd levend."
- Ik vind ze niet leuk. - Waarom niet?
Wetend dat ik moet sterven.
Hier is een dwarsdoorsnede van één van de oude bomen die omgehakt is.
DE WITTE RINGEN GEVEN DE BOOMOMTREK AAN
TIJDSTIP VAN ENIGE GEBEURTENISSEN
1215 MAGNA CHARTA ONDERTEKEND
1066 SLAG BIJ HASTINGS
1492 ONTDEKKING VAN AMERIKA
1776 ONAFHANKELIJKHEIDSVERKLARING
1930 BOOM OMGEHAKT
Hier ergens ben ik geboren...
en daar gestorven.
Voor jou was het maar een moment.
Jij schonk er geen aandacht aan.
Madeleine, waar ben je?
- Hier bij jou. - Waar?
- De hoge bomen... - Ben je hier eerder geweest?
- Ja. - Wanneer?
Wanneer ben je geboren?
- Lang geleden. - Waar?
Wanneer? Zeg 't me.
- Madeleine, zeg 't me. - Nee!
- Waar ga je heen? Waar denk je aan? - Ik kan 't niet zeggen.
Toen jij in de baai sprong, wist je niet waar je was.
- Ik sprong niet. Jij zei me dat ik viel. - Waarom sprong je?
- Ik kan 't niet zeggen. - Wat in je binnenste zei je te springen?
- Alsjeblieft. - Wat?
Alsjeblieft, vraag 't me niet.
Breng me hier vandaan.
Zal ik je thuisbrengen?
Ergens waar het licht is.
Beloof me dat je 't niet meer vraagt. Beloof me dat alsjeblieft.
Waarom rende je?
Ik ben nu verantwoordelijk voor je.
De Chinezen zeggen dat als je ooit iemands leven redt...
je er altijd verantwoordelijk voor bent, dus ik ben gebonden.
Ik moet 't weten.
Ik weet zo weinig.
't Is alsof ik door een lange gang loop...
waar ooit 'n spiegel was en delen van die spiegel hangen er nog...
en als ik aan het eind van de gang kom...
is er niets dan duisternis.
En ik weet dat als ik die duisternis inloop...
ik zal sterven.
Ik ben nooit tot het eind gekomen. Ik ben altijd eerder teruggekomen.
- Behalve één keer. - Gisteren?
En je wist niet wat er gebeurd was totdat je bij mij wakker werd.
Je wist niet waar je was.
Maar de kleine scènes, de delen van de spiegel, die herinner je je.
- Vaag. - Wat herinner je je?
Er is een kamer...
en daar zit ik alleen.
- Altijd alleen. - Wat verder?
- Een graf. - Waar?
Ik weet 't niet. 't Is een open graf en...
ik sta bij de grafsteen en kijk erin.
- Het is mijn graf. - Hoe weet je dat?
- Ik weet 't. - Staat er een naam op de grafsteen?
Nee.
Nee, 't is een nieuw, leeg graf dat wacht.
Wat nog meer?
Dit deel is een droom, denk ik.
Er is een toren en een klok en beneden een tuin.
Het lijkt Spanje...
een dorp in Spanje.
Het gaat uit en dan is het weg.
En, een portret?
- Zie je een portret? - Nee.
Als ik de sleutel zou kunnen vinden, het begin...
en 't in elkaar kon passen...
En het zo weg verklaren?
Er is 'n manier om 't te verklaren, moet je weten.
Als ik gek zou zijn, zou dat 't verklaren, hè?
Ik ben niet gek! Ik ben niet gek! Ik wil niet sterven.
Er is iemand in me en ze zegt dat ik sterven moet.
Scottie, laat me niet gaan.
Ik ben hier. Ik hou je vast.
Ik ben zo bang.
Verlaat me niet.
- Blijf bij me. - De hele tijd.
- Hoi, Johnny. - Hoi.
- Heb je m'n bericht ontvangen? - Ja, inderdaad.
Ik haal wat te drinken voor je.
Oké.
Sinds wanneer stop je briefjes onder de deur van mannen?
Sinds ik ze telefonisch niet meer te pakken krijg.
Voor een man die niets te doen heeft, ben je wel een bezige bij.
Waar hang je tegenwoordig uit?
Ik dwaal wat rond.
- Waar? - Zomaar.
Waarom wilde je me zo nodig zien?
't Enige wat ik in m'n briefje schreef was: "Waar ben je?"
Dat klinkt me niet zo wanhopig in de oren.
Ik bespeurde 'n verborgen toon.
Ik dacht gewoon dat als ik je te drinken gaf en iets te eten...
je dankbaar was en me meenam naar de bioscoop.
Dat klinkt redelijk. Waar hebben we 't over tijdens het eten?
Over koetjes en kalfjes.
Over wat ik gedaan heb?
Als je wilt.
We praten niet over zaken die je niet wilt bespreken.
Natuurlijk.
Wat heb je gedaan?
Rondgedwaald.
Wat heb jij gedaan? Dank je, liefje.
Ik heb me fantastisch vermaakt.
- Ik ben weer aan 't schilderen geslagen. - Da's fijn voor je.
Ik heb altijd gezegd dat je je tijd verspilde aan die lingerie.
't Is m'n boterham. Maar hier ben ik echt enthousiast over.
Wat is het? Een stil leven?
Nee, niet echt.
Wil je 't zien?
Ik dacht het je misschien te geven.
Da's niet grappig, Midge.
Ik dacht gewoon...
We gaan een andere keer wel naar de bioscoop.
Marjorie Wood, sufferd!
Idioot!
Stommerd!
Madeleine! Wat gebeurt er?
Ik had moeten bellen, maar ik wilde je zien, ik wilde bij je zijn.
- Waarom? Wat is er gebeurd? - Ik had die droom weer.
- Ik droomde hetzelfde. -'t Komt allemaal goed.
't Komt allemaal goed. Ik haal wat cognac voor je.
Drink maar op.
Net als medicijn.
Nou.
't Was een droom. Je bent wakker. Alles is nu in orde.
Kun je 't me vertellen?
't Was weer die toren en de klok en het oude Spaanse dorp.
- Ja? - Duidelijk, voor de eerste keer zo duidelijk.
Vertel maar.
Het was een plein en een grasveld met bomen...
en een oude, witgekalkte Spaanse kerk met een klooster.
Achter het grasveld was 'n groot, grijs houten huis...
met een veranda en een balkon boven een kleine tuin...
en ernaast een paardenstal met oude koetsen achter elkaar.
Ga door.
Aan het eind van het grasveld stond een witgekalkt stenen huis...
met een prachtige peperboom op de hoek.
En een oud houten hotel uit het vroegere Californië?
En een saloon? Donker, laag plafond met oliehanglampen?
- Ja. - Dat bestaat allemaal.
Het is geen droom.
Je bent er al geweest. Je hebt 't al gezien.
Nee, nooit.
160 km ten zuiden van San Francisco ligt een oude Spaanse missiepost...
die San Juan Bautista heet en bewaard is gebleven...
net als 100 jaar geleden, als een museum.
Denk goed na, schat. Denk goed na.
- Je bent er al geweest. Je hebt 't gezien. - Ik ben er nooit geweest.
- Wat is 't? Ik ben er nooit geweest. - Denk goed na.
Ga verder met je droom. Wat maakte je bang?
Ik stond alleen op het grasveld en zocht iets...
en toen liep ik naar de kerk...
maar toen werd het donker en was ik alleen in het duister...
ik werd het duister ingeduwd en ik vocht om wakker te worden.
't Komt helemaal goed met je.
Je gaf me iets waar ik wat mee kan doen.
Ik neem je vanmiddag mee naar de missiepost.
Dan zul je je herinneren dat je 'm al eerder zag.
Dan houdt je droom op. Hij zal verdwijnen, dat beloof ik.
Oké?
- Kom nu. Ik breng je thuis. - Nee. 't Lukt wel.
Rond twaalf uur kom je hier terug.
PAARDENSTAL
Madeleine, waar ben je nu?
- Hier met jou. - En het bestaat!
Het is niet alleen zoals 100 jaar geleden...
of een jaar of 'n halfjaar geleden, of wanneer je 't ook gezien hebt.
Nou, Madeleine, denk aan toen je hier was.
Er waren toen niet zoveel koetsen.
Er stonden paarden in de boxen...
een vos, twee zwarte en een grijze.
't Was ons favoriete plekje...
maar we mochten hier niet spelen.
Zuster Teresa gaf ons 'n uitbrander.
Kijk eens. Hier is je grijze paard.
'n Beetje lastig om 'm zonder duwen de stal in en uit te krijgen.
Zie je? Op alles is een antwoord.
Madeleine, probeer 't.
Probeert 't voor mij.
- Ik hou van je, Madeleine. - Ik ook van jou.
- Te laat. Te laat. - Nee. We zijn samen.
Nee, 't is te laat. Ik moet iets doen.
Nee. Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te doen.
Niemand bezit je. Je bent veilig bij mij.
Nee. 't Is te laat.
't Is niet eerlijk. Het is te laat. Zo had 't niet moeten gebeuren.
't Moest gebeuren. We houden van elkaar. Dat telt.
- Laat me alsjeblieft gaan! - Luister naar me.
- Geloof je dat ik van je hou? - Ja.
Als je me verliest, dan zul je weten...
dat ik van je hield en altijd van je wilde houden.
Ik zal je niet verliezen.
- Laat me naar de kerk gaan, alleen. - Waarom?
De heer Elster, die vermoedde dat z'n vrouw mentaal niet in orde was...
liet haar voor de zekerheid door de heer Ferguson schaduwen...
zodat haar niets zou overkomen.
U heeft gehoord dat meneer Elster bereid was...
om zijn vrouw naar een inrichting te brengen...
waar ze psychisch geholpen zou worden door specialisten.
De heer Ferguson, ex-detective, leek...
de juiste keuze voor de rol van lijfwacht en beschermer.
Zoals u heeft gehoord, was het een ongelukkige keuze.
U bent waarschijnlijk met me eens dat de echtgenoot geen blaam treft.
Dat hij niet meteen hulp zocht voor z'n vrouw...
kwam doordat hij informatie omtrent haar gedrag nodig had...
die hij van de heer Ferguson dacht te krijgen.
Hij had alles gedaan om z'n vrouw te beschermen.
Hij kon niet weten dat de zwakte van de heer Ferguson...
zijn hoogtevrees...
hem hulpeloos maakte toen zijn optreden hoogstnodig was.
Wat de heer Ferguson betreft...
u heeft zijn vroegere baas gehoord...
detective kapitein Hansen, uit San Francisco...
toen hij getuigde over zijn karakter en competentie.
Kapitein Hansen was zeer enthousiast.
Het feit dat al eerder, onder soortgelijke omstandigheden...
de heer Ferguson toeliet dat een collega van de politie dood is gevallen...
heeft kapitein Hansen afgedaan als een "ongelukkig incident".
Natuurlijk moet men meneer Ferguson gelukwensen...
omdat hij het leven van de vrouw eens gered had...
toen zij zich, in een eerdere geestesstoring, in de baai wierp.
Jammer dat hij, op de hoogte van haar zelfmoordneigingen...
de tweede keer niet meer moeite deed.
Maar we zijn niet hier om te oordelen over meneer Fergusons gebrek aan initiatief.
Hij deed niets...
en de wet zegt weinig over niet gedane zaken.
Ook zijn rare gedrag nadat hij het lichaam zag vallen...
mag uw oordeel niet beïnvloeden.
Hij bleef niet op de plaats van overlijden. Hij vertrok.
Hij beweert dat hij een mentale black-out had en niets meer wist...
totdat hij uren later weer in z'n eigen huis in San Francisco was.
U kunt dat accepteren of niet.
Of u mag geloven dat hij, na weer toegelaten te hebben dat iemand stierf...
het tragische resultaat van zijn zwakte niet aankon...
en ervandoor ging.
Dat heeft niets te maken met uw oordeel.
Da's een zaak tussen hemzelf en zijn geweten.
Op grond van de geestesgesteldheid van Madeleine Elster voor haar dood...
op grond van de manier waarop ze stierf en de lijkschouwing...
die de doodsoorzaak vaststelde...
moet het niet moeilijk zijn om tot een oordeel te komen, heren.
U mag u terugtrekken als u wilt.
- We zijn tot een oordeel gekomen. - Dank u.
"De jury meent dat Madeleine Elster zelfmoord pleegde...
"terwijl ze geestesziek was."
Uw oordeel wordt zo opgetekend. De zitting is opgeheven.
- Scottie, we gaan. - Kan ik even met 'm spreken?
Ga uw gang.
Sorry, Scottie. Dat was zwaar.
Hij heeft geen recht om zo tegen je te praten.
't Was mijn verantwoordelijkheid. Ik had je er niet bij moeten halen.
Nee, je hoeft me niets te zeggen.
Ik ga weg, Scottie, voorgoed.
Ik kan hier niet blijven.
Ik handel haar zaken en de mijne af...
en ga zo ver mogelijk weg.
Europa, misschien.
Ik kom waarschijnlijk nooit meer terug.
Tot ziens, Scottie.
Als er iets is wat ik voor je kan doen, voor ik vertrek...
Zij kunnen 't niet begrijpen.
Jij en ik weten wie Madeleine vermoord heeft.
Kom, Scottie. Laten we weggaan.
Dit is Mozart, Wolfgang Amadeus.
Ik heb lang gepraat met de mevrouw van de muziektherapie...
zij zegt dat Mozart jouw middel is...
de bezem die de spinraggen wegveegt.
Dat zei de mevrouw.
Schitterend hoe ze het nu allemaal benoemd hebben, John.
Er is muziek voor alcoholisten, muziek voor melancholici...
en muziek voor hypochonders.
Ik vraag me af wat er gebeurt als iemand hun dossiers verwart.
Ik heb stapels andere dingen meegenomen en je kunt kijken wat je bevalt.
Hij houdt automatisch op.
Johnny, probeer 't alsjeblieft.
Probeer 't, Johnny.
Je bent niet verloren. Moeder is er.
Tijd?
Ik kom terug, John.
Wil je dat ik 'm uitzet?
Je weet niet eens dat ik er ben, hè?
Maar ik ben er.
Zuster, mag ik de dokter even spreken?
Dokter, juffrouw Wood.
Gaat u maar naar binnen.
Ja, juffrouw Wood?
Dokter, hoelang heeft u nodig om hem hieruit te halen?
Moeilijk te zeggen. Minstens zes maanden. Misschien 'n jaar.
't Kan echt van hem afhangen.
- Hij praat niet. - Nee.
Hij lijdt aan acute melancholie...
en een schuldcomplex.
Hij meent schuld te hebben aan wat haar overkwam.
We weten weinig van wat zich eerder afspeelde.
Ik kan u iets vertellen: hij was verliefd op haar.
Dat compliceert 't geval, nietwaar?
Ik compliceer 't verder: hij is 't nog steeds.
Weet u wat?
Ik geloof niet dat Mozart iets kan doen.
- Hoe komt u aan deze auto? - Pardon?
Ik heb 'm gekocht van de man die hier woonde.
Meneer Gavin Elster. Ik kocht 'm van hem toen hij wegging.
U kende hem en zijn vrouw!
't Arme ding. Ik kende haar niet.
- Is het waar dat ze echt... - Sorry.
- Goedenavond. - Goedenavond.
Doe maar een whisky en soda.
- Wat is er? - Mag ik je wat vragen stellen?
- Waarom? Wie ben je? - Ik ben John Ferguson.
Is dit een soort enquête?
- Er zijn 'n paar dingen die ik wil vragen. - Woon je hier?
Nee. Ik zag je naar binnen gaan, dus...
Dat dacht ik al. 'n Versierder.
Je hebt lef, me naar m'n kamer volgen!
- En nu eruit. - Alsjeblieft. Ik wil alleen maar praten.
Ik ga zo direct gillen.
Ik doe je geen kwaad. Echt niet. Ik beloof 't.
Alsjeblieft. Laat me gewoon met je praten.
- Waarover? - Over jou.
- Waarom? - Omdat je me aan iemand doet denken.
Die heb ik al 's gehoord.
Ik lijk op iemand waar je dolverliefd op was...
maar ze liet je stikken voor een ander...
en sindsdien ben je nog steeds verliefd.
Toen zag je mij en sloeg de vlam over.
Je zit er niet ver naast.
-'t Werkt niet, dus vertrek. - Laat me alsjeblieft binnen.
Laat de deur maar open. Ik wil alleen met je praten. Alsjeblieft.
Nou, ik waarschuw je, ik kan erg hard gillen.
Da's niet nodig.
Je ziet er niet uit als Jack the Ripper. Wat wil je weten?
- Ik wil weten hoe je heet. - Judy Barton.
- Wie je bent. -'n Meisje. Ik werk bij Magnin's.
- Waarom woon je hier? -'t Is een plaats als 'n ander, da's alles.
- Maar je woont hier nog niet lang? - Nee, ongeveer drie jaar.
- Waar woonde je hiervoor? - Salina, Kansas!
Hé, wat betekent dit? Wat wil je?
- Ik wil weten wie je bent. - Nou, dat heb ik gezegd.
Ik heet Judy Barton. Ik kom uit Salina, Kansas.
Ik werk bij Magnin's en ik woon hier.
Hemel, moet ik het bewijzen?
Oké, meneer, m'n rijbewijs uit Kansas.
"Judy Barton, nummer 2296794.
"Maple Avenue 425, Salina, Kansas."
Zie je dit adres? Dat is van hier.
Een rijbewijs uit Californië dat op 25 mei 1954 afgegeven is.
Wil je m'n vingerafdrukken controleren? Tevreden?
Tevreden of niet, nu ga je eruit.
Je hebt 't nogal moeilijk, nietwaar?
Lijk ik echt op haar?
Ze is dood, hè?
't Spijt me en sorry dat ik tegen je schreeuwde.
Ja, dat ben ik met m'n moeder.
Dat is m'n vader.
Hij is dood. M'n moeder is hertrouwd, maar ik vind 'm niet sympathiek...
dus besloot ik te gaan kijken hoe het zonnige Californië is.
Ik ben hier drie jaar.
Echt waar.
- Wil je met me dineren? - Waarom?
- Ik ben je iets verschuldigd, vind ik. - Je bent me niets verschuldigd.
- Ga je mee? Voor mij? - Dineren en dan?
- Gewoon, dineren. - Omdat ik op haar lijk?
Omdat ik graag met je wil dineren.
Ik ben al eens uitgegaan met onbekenden.
Om eerlijk te zijn ben ik al eens versierd.
Oké.
Ik ga de auto halen. Over 'n halfuur ben ik er.
- Geef me wat tĳd om me om te verkleden. - Een uur?
Oké.
Liefste Scottie,
Je hebt me dus ontdekt.
Het moment dat ik vreesde en waarnaar ik verlangde...
me afvragend wat ik zou zeggen en doen als ik je ooit weer zag.
Ik wilde je zo graag nog eens zien.
Ik zal vertrekken en jij kunt je zoektocht staken.
Ik wil dat je weer rustig wordt. Je hoeft jezelf niets te verwĳten.
Jĳ was 't slachtoffer.
Ik was 't werktuig, jij 't slachtoffer van Elsters plan om z'n vrouw te vermoorden.
Hij koos mij omdat ik op haar lijk. Hij kleedde me zoals haar.
Hij voelde zich veilig, omdat ze buiten woonde en zelden naar de stad kwam.
Hij koos jou als getuige van 'n zelfmoord.
Het Carlotta-verhaal was deels waar, deels verzonnen...
om je te laten getuigen dat Madeleine zelfmoord wilde plegen.
Hij wist van je fobie. Hij wist dat je de trap naar de toren niet op kon.
Hij organiseerde 't goed. Hij maakte geen fouten.
Ik maakte 'n fout. Ik werd verliefd.
Dat was niet volgens plan.
Ik ben nog steeds verliefd op je en ik wil dat jĳ van mij houdt.
Als ik de moed had, bleef ik en loog ik...
in de hoop dat je weer van me ging houden...
zoals ik ben, om mezelf...
en die ander en het verleden zou vergeten. Maar...
ik weet niet of ik 't lef heb om 't te proberen.
Wacht. Ik help je.
- Alsjeblieft. - Bedankt. Welterusten.
Kan ik je morgen zien?
Morgenavond? Nou... - Nee, ik bedoel morgenochtend.
Maar ik moet werken. Ik heb 'n baan.
- Ga niet naar je werk. - En waar eet ik van? Van m'n olie in Texas'?
Ik zorg voor je, Judy.
Hartelijk dank, maar nee.
- Nee, Judy, je begrijpt 't niet. - Ik begrijp 't wel.
Ik begrijp sinds ik 17 ben.
- En wat is de volgende stap? - Nee.
Nee? Wat dan?
We zouden gewoon...
vaak samen kunnen zijn...
Waarom?
Omdat ik op haar lijk?
Da's niet erg complimenteus.
Niets anders?
Nee.
Da's ook al niet complimenteus.
Ik wil gewoon zo veel mogelijk bij je zijn.
Nou...
ik denk dat ik de winkel morgen wel kan bellen...
en 'n smoes kan verzinnen.
Ik vind die mooi.
- Deze? - Ja.
- Deze is erg mooi. - Hij is schitterend.
Daar gaat ie.
Deze nemen we en daarna gaan we kleding voor je kopen.
- Echt? - Aan de overkant is Ransohoffs.
- Alleen het beste. Hoeveel is 't? -50 cent.
- Dank je. - Scottie, dat hoeft niet.
Ik wil 't.
- Nee, die niet. Hij lijkt er nog niet op. - Maar u zei grijs, meneer.
Ik wil gewoon een normaal, eenvoudig grijs pakje.
- Maar ik vind dat leuk, Scottie. - Nee, 't is niet het goede.
Meneer weet blijkbaar wat hij wil.
Oké. We vinden 't wel.
- Wat doe je? - Ik probeer een pakje voor je te kopen.
Maar ik vond 't tweede dat ze aanhad leuk.
- En dit is schitterend. - Ze zijn geen van allen goed.
Ik weet wat u bedoelt, denk ik. We hadden het 'n tijdje geleden.
Eens kijken. Misschien hebben we dat model nog.
Dank u.
Je zoekt het pakje dat zij droeg voor mij.
- Je wilt dat ik me kleed als zij. - Ik wil dat je er leuk uitziet.
- Ik weet welk pakje je leuk staat. - Nee, ik vertik 't!
't Maakt toch niets uit. Ik wil gewoon...
Ik wil geen kleding. Ik wil weg.
- Doe 't voor mij. - Dit dan.
- Ja, dat is 't. - Dat dacht ik al.
- Ik vind 't niet leuk. - We nemen 't.
Past 't?
Misschien moet er iets vermaakt worden, maar 't is de maat van mevrouw.
U kunt 't zo passen.
- Hoelang duurt het vermaken? - Nou...
- Is het vanavond klaar? - Als het echt noodzakelijk is.
Ja. Nu willen we graag een avondjurk zien...
kort, zwart, met lange mouwen en een soort vierkante hals.
U weet echt wat u wilt, meneer. Ik ga kijken wat we hebben.
- Die ja. Heeft u ze in het bruin? - Ja.
Goed.
Hier, Judy. Drink op, net als medicijn.
Waarom doe je dit? Denk je dat 't je goed doet?
Ik weet 't niet.
Geen goed, denk ik. Ik weet 't niet.
Ik wil dat je me met rust laat. Ik wil weggaan.
Dat kan, weet je.
Nee. Je zou 't niet toelaten.
En ik wil niet weggaan.
Judy, laat me je dit zeggen.
De afgelopen dagen zijn de gelukkigste geweest sinds een jaar.
Ik weet waarom...
Omdat ik je aan haar doe denken.
En niet eens zoveel.
Nee.
Nee, Judy. Ook om jezelf.
Er is iets in jou wat...
- Je wil me niet eens aanraken. - O jawel.
Kun je me niet aardig vinden om hoe ik ben?
In het begin toen we uitgingen, hadden we zo'n plezier.
Toen begon je over de kleding.
Ik zal die rotkleding dragen als jij 't wilt...
als je me gewoon aardig vindt.
De kleur van je haar.
Judy, alsjeblieft. Dat maakt toch niets uit.
Als ik me laat veranderen, is 't dan genoeg?
Als ik doe wat jij zegt...
zul je dan van me houden?
Ja.
- Ja. - Oké.
Goed dan, ik doe 't. Ik geef niet meer om mezelf.
Kom. We gaan bij het vuur zitten.
Ik ben bang dat het 'n paar uur duurt.
De juffrouw dacht dat u naar huis wilde. Ze komt wanneer ze klaar is.
Nee. Zeg haar dat ik naar haar hotel ga en daar op haar wacht.
- U weet welke kleur 't is? - Ja, 't is een makkelijke kleur.
- De rest van... - We weten wat u wilt.
Dank u.
En?
't Moet uit je gezicht en bij je nek opgestoken. Dat zei ik haar.
Dat zei ik je.
We hebben 't geprobeerd. 't Stond me niet.
Alsjeblieft, Judy.
- Waar gaan we dineren? - Waar je maar wilt.
- Bij Ernie's? - Daar heb je wat mee, nietwaar?
't Is ons plekje.
Hallo, schat. Vind je me mooi?
- Is dat alles wat je kan? - Kom hier.
Nee. Je verfrommelt me.
Dat was ik van plan. Kom hier.
't Is te laat. Ik heb make-up op.
Ik heb opeens honger.
- Wil je liever ergens anders heen? - Nee. Ernie's is prima.
Ik wil een grote, heerlijke biefstuk.
Eens kijken. Om te beginnen denk ik...
Help me hier even mee, goed?
Hebbes.
- Hoe werkt dit? - Zie je 't niet?
- Alsjeblieft. - Bedankt. Ik ben klaar.
Ik moet alleen m'n lipstick nog vinden.
Waar heb ik 'm neergelegd? Net had ik 'm nog.
Hier misschien? Daar is ie.
Nou, ik ben klaar.
Wil je me misschien wat verfrommelen?
Scottie, nu ben je van mij, nietwaar?
Wat vind je ervan om ergens buiten de stad te gaan eten?
- We zouden naar 't schiereiland kunnen. - Oké. Als jij 't leuk vindt.
We gaan erg ver.
Ik heb zin om te rijden. Heb je erg veel honger?
Nee hoor.
Waar ga je heen?
Ik moet nog 'n laatste ding doen...
en dan ben ik verlost van 't verleden.
Scottie, waarom zijn we hier?
Dat heb ik gezegd.
Ik moet nog één keer naar 't verleden.
Eén keer, voor de laatste keer.
Waarom? Waarom hier?
Madeleine is hier gestorven, Judy.
- Ik wil niet. Ik wacht wel... - Nee, ik heb je nodig.
Waarom?
Je moet een poosje Madeleine zijn.
Als het voorbij is, zijn we beiden vrij.
- Ik ben bang. - Ik moet je nu over Madeleine vertellen.
Hier.
We stonden hier en ik kuste haar voor 't laatst.
Ze zei: "Als je me verliest, weet je dat ik van je hou...
"en van je wilde blijven houden."
Ik zei: "Ik zal je niet verliezen." Maar ik verloor haar.
Toen draaide ze zich om...
en rende de kerk in.
Toen ik haar achterna ging, was 't te laat.
Ik wil niet naar binnen!
Het is te laat.
Ik kon haar niet vinden, maar toen hoorde ik voetstappen op de trap.
Ze rende de torentrap op.
Precies hier.
Snap je? Ze rende de trap op...
en ging door het luik naar de top van de toren.
Ik probeerde haar te volgen, maar haalde de top niet.
Ik probeerde 't, maar haalde de top niet.
Je krijgt niet vaak een tweede kans.
Ik wil geen spoken meer zien.
Jij bent m'n tweede kans, Judy. Jij bent m'n tweede kans.
Breng me weg!
Je ziet er nu als Madeleine uit. Ga de trap op.
- Nee! - Ga de trap op.
Ga de trap op, Judy...
ik kom je achterna.
Ik kon tot hier komen, maar jij ging door.
Weet je nog?
De ketting, Madeleine. Dat was je fout.
Ik herinnerde me de ketting.
- Laat me los! - Nee. We gaan de toren op, Madeleine.
Dat kun je niet! Je bent bang!
We zullen zien. Dit is m'n tweede kans.
Alsjeblieft!
Die dag wist je dat ik je niet kon volgen.
- Wie was er boven? Elster en z'n vrouw? - Ja.
Zij stierf. Z'n echte vrouw. Jij niet.
Jij was namaak, nietwaar?
- Was ze dood of levend... - Dood! Hij had d'r nek gebroken.
Hij had d'r nek gebroken. Hij wilde geen risico lopen, hè?
Toen je bovenkwam, duwde hij haar eraf, maar jij gilde.
- Waarom gilde je? - Ik wilde 't verhinderen. Ik rende omhoog...
't verhinderen? Waarom gilde je, je had me zo goed voor de gek gehouden?
Je speelde z'n vrouw erg overtuigend. Hij had je veranderd, hè?
Hij had je veranderd, net als ik, alleen beter.
Niet alleen de kleding en het haar, maar de manier van kijken en spreken...
en die prachtige namaaktrances.
Je sprong de baai in, nietwaar?
Ik wed dat je geweldig goed kan zwemmen, nietwaar?
- Nietwaar? - Ja!
Wat deed hij toen? Trainde hij je? Studeerde hij 't met je in?
Vertelde hij je precies wat je moest doen en zeggen?
Je was ook een erg vlugge leerling, nietwaar?
Waarom koos je mij? Waarom mij?
Je ongeluk!
Het ongeluk!
Ik was de sufferd, nietwaar?
Ik was een getuige op maat.
't Is me gelukt.
-'t Is me gelukt. - Wat ga je doen?
We gaan omhoog en kijken naar de plaats van 't misdrijf.
Kom op, Judy.
Hier is het gebeurd.
Jullie verborgen je daar, wachtten tot 't veilig was...
en toen slopen jullie naar beneden en reden naar de stad, nietwaar?
En toen? Was je z'n vriendin?
Wat gebeurde er met je?
Zette hij je aan de kant?
Met al het geld van z'n vrouw...
en al die vrijheid en macht, en hij zette je aan de kant. Wat jammer.
Hij wist dat ie veilig was. Dat je niet kon praten.
- Gaf hij je iets? - Wat geld.
En de Ketting, Carlotta's ketting.
Daar ging je in de fout, Judy.
Je moet geen souvenirs bewaren van een moord.
Je had niet zo sentimenteel moeten zijn.
Ik hield zoveel van je, Madeleine.
Ik was veilig toen je me ontdekte.
Je kon niets bewijzen.
Toen ik je weer zag, kon ik niet weglopen. Ik hield te veel van je.
Ik liep 't gevaar in, liet me veranderen...
omdat ik van je hield en naar je verlangde.
Scottie, alsjeblieft. Je hield van me.
- Hou me veilig. Alsjeblieft! -'t Is te laat.
't Is te laat. Niets kan haar terugbrengen.
Alsjeblieft.
Ik hoorde stemmen.
God zij genadig.
blu-ray rip @ 23.976 fps verwerking :...::: soundfusion :::...: